„Vicky, Christina, Barcelona” czyli subiektywne „o co w tym wszystkim chodzi” – według Adama Nieduszyńskiego.
Film z pozoru jest lekkim filmidłem na niedzielne popołudnie, dużo słońca, sporo zabawnych sytuacji, żartobliwa i błyskotliwa narracja… Całe szczęście oprócz kolorowych obrazków można doszukać się w nim kilku interesujących problemów. Moim zdaniem na pierwszy plan wysuwają się dwie charakterystyczne postawy wobec otaczającego nas świata. Jedna, to bezrefleksyjne „poddanie się” potokowi zdarzeń, czerpanie z życia…
Dowiedz się więcej

